Skoonmaak of doodmaak

L1230013

Die enigste lappie groen wat ek deesdae vanuit ons studeerkamer kan sien, lê en hyg in die skroeiende son tussen ‘n hoop rommel en ‘n prosopisbos wat erg stoel op ‘n kaal stuk aarde. Nie eens die duwweltjies het hierdie seisoen opgekom nie. Dis die enigste veldplantjies met blommetjies  waar die bye nog besoek kan aflê.

Ek hef my oë op van my werk. Nee, nie dít nie! Die skoffelspanne is jou wrintiewaar besig om daardie einste lappie groen uit te skoffel. Wat de … Dis al wat nog lewe in hierdie der dorte – ‘n moedige lappie patrysdruifbossietjies. In daardie area het laas, toe dit gereën het, bietjie waters opgedam gestaan. Die kinders van die buurt het daardeur geploeter en geplas, tog te lekker.

Ai toggie, dis mos nou nie mý verantwoordelikheid om die skoffelspanne aan te sê wat om te doen en wat om nie te doen nie. Ek probeer verder werk.

Elke keer wat ek opkyk, is my hart seerder. Daar gaan die enigste goedjies wat nog oorleef. Ek kan dit nie toelaat nie. Ek spring op en stap soontoe. Maar wat gaan ek sê? Ek kan hulle tog nie verbied om hulle werk te doen nie …

“Môre julle.”

“Môre Juffrou.” Die paartjies wat skoffel, kom regop en leun half op hulle se grawe. Die res, wat sit, bly sit,

“Gaan dit goed met julle?”

“Ja, dankie Juffrou.”

“Werk julle lekker?”

“Ja, dankie Juffrou.”

“Kan ek vir julle ‘n storie vertel?”

“Ja, dankie Juffrou.”

“Daar was eendag ‘n lappie grond. Dié lappie grond was op die randjie van dood in die hetige son en skroeiende wind. Net voor hy finaal die gees gee, besef hy dat as hy nie iets drasties doen aan sy ellendige situasie nie, hy vir ewig en altyd morsdood gaan sterf.”

Die klomp staar my aan of ek ‘n moroon is. Ek beur voort.

“So span hy sy laaste kragte in en neem ‘n besluit: ek gaan elke saadjie wat oor my waai vasvang en koester. Ek gaan elke druppeltjie dou of vog gryp en my bes doen om daardie saadjies te laat groei. Ek gaan nie sonder terugveg sommer net so vir ewig en ewig uitsterf nie.” Ek kyk in twaalf paar vasgenaelde oge vas. Ek druk deur.

“Dit was nie lank daarna nie, toe verskyn die eerste groen skynseltjie oor daardie lappie aarde. Die stukkie grond is só opgewonde, hy probeer harder as ooit tevore om elke plantjie aan die lewe te hou. Kort voor lank staan die groen bossie bankvas op sy oppervlak. Toe die westewinde weer begin woed en die son weer vel begin brand op die stukkie aarde, gee die plantjies darem ietwat van ‘n koelte as lafenis en waai die boonste grond wat geanker is nie sommer net weg nie. ‘Ek het dit gemaak! Ek lewe!’ jubel die lappie aarde dit bly uit.”

Sien ek ‘n skynsels van lig in party oë?

Toe vra ek: “Wie het vir julle gesê om vanoggend híér te kom skoffel?”

“Maar Juffrou sien, ons maak mos die dorp skoon” sê een namens die groep.

“Ja, ek weet en ek het groot waardering vir wat julle doen.” Ek buk af en tel een uitgeskoffelde plantjies op. “Ken julle hierdie plantjie?”

“Hy groei maar hier oral rond” antwoord ‘n ander een.

“Ken julle sy naam?”

Ek dink nie hulle het gedink onkruid kan ‘n naam hê nie. “Dis ‘n patrysdruif. Kyk, sy blaartjies lyk soos vet korreltjies. Hy lyk nogal na ‘n trossie druiwe. Weet julle, hierdie is, nes die naam sê, wonderlike kos vir die voëltjies. As al die ander kos in die veld op is, dan is daar nog altyd patrysdruif.”

L1230010

“Ja, maar Juffrou ons móét die dorp skoonmaak.”

“Daar is ‘n fyn lyn tussen doodmaak en skoonmaak” antwoord ek. Ek groet en stap terug, terwyl my hart moedeloos sug oor al die rommel wat teen drade vasgewaai, net so gelaat word.

Tuis merk ek op dat daar ernstig gepraat word onder die groep. Ek gaan maak troostee. Toe ek weer voor my rekenaar kom sit, sien ek die skoffelspan het opgepak.

Nou sit hulle op die straathoek onder die koelte van ‘n boom.

l1180187[1]

Advertisements

Haar laaste skooldag

 

Juffrou Rina en Juffrou Rida maak klaar vandag. Twee jaar van opoffering om tuisonderrig te gee, loop vandag ten einde.

L1220498

Rina en Rida, albei opgeleide onderwysers  en albei reeds afgetree, offer  twee jaar van hulle lewe (so te sê) om weer voltyds te onderrig.

Vir onse mense wat in so ‘n afgeleë plek woon soos Vanwyksvlei, kies jy óf tuisonderrig, óf jou kind gaan koshuis toe vanaf Gr 1 – dikwels honderde kilometer ver. Of, soos Almero en Lolita maak, kies jy dat een ouer in ‘n dorp naby ‘n skool gaan bly met die kinders, terwyl die ander ouer die boerdery/besigheid behartig .

In die plaaswyke  ver van die dorp af, is wel twee mammas wat self tuisonderrig aanbied – een se seun het nou matriek klaargemaak, en een Gr 7. Maar nie almal kan daardie roete kies nie.

Twee ander plaasmammas uit ons gebied ry skoolkar. Elke Maandag Prieska toe en terug en elke Vrydag weer dieselfde roete. Dit werk elkeen ongeveer 2000km per maand uit. Hou in gedagte dat dit grondpaaie is wat in ‘n baie slegte toestand is en waar daar gereeld ‘n band getrap word. Dan praat ons nie eens van die skoolfooie en van koshuisgeld nie. En dis die storie van elke afgeleë plattelandse dorp in die Noord-Kaap en sekerlik elders ook. Beslis ook in die Kalahari waar ons dieselfde gesien het.

Daarom is dit so merkwaardig is dat Rina en Rida bereid was om tuisonderrig aan te bied. Vir Rida is dit wel vir haar eie kleinkind, Lida-Marie wat sy met Gr R en Gr 1 moes help, maar vir Rina was dit iemand anders se kinders wat Gr 3 en Gr 4 moes doen.

Vandag, op die laaste dag, het ons dit gevier. Volgende jaar gaan al drie dogters koshuis toe.

L1220505

 

Onlangs onderneem hierdie twee ‘n verdere opoffering. Hulle vat hierdie drie dogters op toer. Vasie en Rida stel hulle voertuig beskikbaar en die kinders samel geld in vir brandstof. Eers Beaufort Wes en die Karoo Nasionale park toe, toe Oudtshoorn en die krokodil- en volstruisplaas, daarvandaan Gouritz toe vir ‘n besoek aan die Dias Museum, die karveel, die posboom en die akwarium en toe ‘n pretdag op Hartenbos en die veel besproke waterwurm. Die laaste dag word gewy aan kameelritte by Wilgewandel en ‘n besoek aan die Kango Grotte. In hulle leerplan word na al hierdie plekke verwys en nou het hierdie kinders ‘n akkurate assosiasie opgebou.

“Wat was vir julle die hoogtepunt van die toer?”

“Die waterwurm!!” kom dit uit een mond.

Wat ‘n besonderse voorreg is dit nie. Hoeveel ander kinders kry in al hulle jare van onderrig nooit so ‘n geleentheid nie. Ek reken hier is van die woonbuurt se kinders in die plaaslike skool wat nog nooit eens Carnarvon gesien het nie!

Volgens Rina staan hierdie toer uit bo al haar vorige toere. In haar 20 vorige jare van skoolhou op Kenhardt, Keimoes, Carnarvon, Reivilo, Victoria Wes, Prins Albert en Brandvlei, reël sy hordes sporttoere. “Hierdie toer, met hierdie drie kindertjies was nou die spreekwoordelike kersie op die koek. Ek kan nie dink dat ek al soveel in een week gelag het nie!” Sy beskou hierdie twee jaar van ondewys gee as ‘n goeie oorgang nadat sy skoolhou opgegee het om vir 23 jaar op Springbokoog, die familieplaas, te gaan boer. Die plaas is onlangs verkoop en sy is weer ‘n dorpsbewoner.

Op my vraag oor die twee jaar skool by Juffrou Rina, antwoord ChrisMarie sonder huiwering en Anri beaam: “Dit is die beste skool ooit en Juffrou Rina is die heel beste juffrou in die hele wêreld.”

Die Huis Sonder Vensters

Aan die suidelikste einde van Vanwyksvlei, staan daar ‘n huisie sonder vensters. Nog altyd wonder ek oor die huisie? Aan wie behoort die huis? Bly daar iemand? Waarom is daar geen vensters in die huis nie? Wat is die huis se storie?

P1370397

So ontmoet ek vir Piet van Wyk, die eienaar van die huis sonder vensters.

Desjare behoort die perseel aan Vasie se pa as deel van sy beeskraal. Sy koeie, wat toentertyd melk aan die skoolkoshuis voorsien, word in daardie kraal aangehou. Waar die huis tans staan was glo die stoor. Reg voor die huisie (nou die stoep) sien mens nog vandag die kettings waar die koeie vasgemaak is wanneer hulle vroeg soggens gemelk is.

Later jare koop Piet die eiendom by Chrisjan de Bruyn. Al wat nog bly staan van toenterjare se boerderytjie, is die fondasie, mure en enkele stukke van die dak. Piet wil dit aanvanklik afbreek en iets anders daar oprig. Maar volgens munisipale regulasies aangaande ouer geboue met erfenisstatus , mag hy dit nie doen nie. Dus knap hy maar op.

Sewe jaar gelede kry sy ma, Tannie Ethel, ‘n ligte beroerte. Sy woon toe in Jeffreysbaai by Piet se suster. Daar moet oor haar toekoms besluit word. Sy verkies om terug te keer Vanwyksvlei toe, selfs nie eers terug na haar huis van die afgelope 30 jaar in Carnarvon nie. Vanwyksvlei is haar plek; haar wêreld wat sy ken en liefhet van die dag af dat sy en Piet se pa getroud is. Hier is haar kinders gebore en hier het sy haar man begrawe. Hier is haar vriende en haar vetrouelinge.

Piet, sy broer Adriaan en sy suster Elmarie vervul haar wens vir die laaste paar jaar van haar lewe. So kry Piet die huisie in gereedheid terwyl sy ma in Jeffreysbaai aansterk.

Die plan om ‘n groot venster aan die oostekant van die huis in te bou, verander. Slegs een deur aan die oostekant bied toegang tot die huis sodat daar geen gedwonge toegang op enige manier tot die huis verkry kan word nie. Die donkiekar, wat Piet se pa sowat 40 jaar gelede eiehandig gebou het, kry ‘n ereplek binne-in die huis – die huis word letterlik om die donkiekar gebou.

P1370396

Daar is ‘n bad, ‘n toilet, en alles wat nodig is om gerieflik van te lewe – alles binne een ruim vertrek. Buisligte gee genoeg lig van binne sodat dit nooit donker en neerdrukkend blyk te wees nie. Meubels – ‘n bed en hangkaste, ‘n yskas en stoof – maak dit huislik van binne. Piet se suster verfraai die mure met ornamente uit die jare toet; uitgepak op die lysies wat die binnemure vorm – die binnemure van siersteen is kunstig teen die gepleisterde muur opgebou en vorm ‘n gebroke lyn op verskillende hoogtes. Enersyds is dit ten gunste van minder onderhoud en andersyds is dit verrassend esteties.

Twee weke voordat die huis gereed is, bring hulle haar solank Vanwyksvlei toe en vertoef sy in Vasie se gastehuis langsaan. Kort na Tannie Ethel haar intrek in die huis neem, kry sy ‘n tweede beroerte. Hierdie keer is die gevolge erger. Sy verloor haar spraak en is bedlêend. Sy het versorging nodig. Piet, wat toe in Upington woon en werk, reël vir haar versorging. In samewerking met Dr. Vorster en die personeel van die kliniek word ‘n span van 5 versorgers aangestel om in skofte van 12 uur na haar om te sien. Twee-twee werk saam en een bly op bystand. Sabina, Mietjie, Nettie, Katriena en Sanna. Nick Klein, Nettie se man, vervoer hulle heen en weer tussen skofte. Hulle bly gedurig met Piet in verbinding sodat hy op hoogte kan wees van sy ma se toestand. Die afstand tussen Upington en Vanwyksvlei lê hy twee keer per week af om by sy ma te wees.

Een oggend, terwyl Piet weer op pad terug is Upington toe, kom die boodskap dat sy ma se toestand skielik versleg. Hy draai terug en is nog betyds dat sy ma in sy arms kan sterf.

Lank staan die huis na Tannie Ethel se dood toe. Totdat Piet vyf jaar na sy ma se dood besluit om homself daar in te rig vir die tye wat hy Vanwyksvlei toe kom. Hy boer nie meer op die familiegrond op die Brandvlei pad nie, maar besoek die plaas gereeld waar sy ma en pa nou langs mekaar begrawe lê.

Piet se werk is van so ‘n aard dat hy dit per internet vanaf enige plek kan behartig. Hy reël dus sy kom en gaan soos dit hom pas. Tussendeur knap hy op, bou afdakke en omhein die perseel teen donkies wat oral wil in. Tans pryk feesliggies teen die nok van die dak en langs die mure af; gereed vir die feesseisoen – die enigste huis in Vanwyksvlei wat so getooi is.

L1220491

Gerieflik is hy ingerig met ‘n televisie, warm water, elektriese krag. Die huis met sy hoë dak en sy plafon van rosyntjie pallette wat aan kettings van die dakbalke af hang, bly verbasend koel en stofdig.

Piet sê hy kom glad nie eens meer agter dat sy huis nie vensters het nie…

 

Koöperasiestories

 

Die koöperasie op Vanwyksvlei maak toe sy deure toe. 31 Oktober 2017.

En toe maak Rudi en Trudie Oberholzer hom weer oop op 1 November 2017.

KVB (Karoo Vleisboere Koöp) beweer, na byna 2 dekades van dienslewering aan die boere van Vanwyksvlei, dat hier nie geld te make is in ons dorp nie. En daarmee word die enigste brandstofstasie en die enigste ATM in die dorp weggeneem.

20171112_163639

Alles, net mooi alles word deur KVB verwyder. Al die orige voorraad. Die telefoon. Die rekenaar. Die kaartmasjien. Die hele koelkamer (wat glo deur hulle aangebou is) word afgebreek. Niks word agtergelaat om weer iets van te maak nie – en dit nadat daar vir jare nie meer huur betaal is vir die perseel wat van die Boerevereniging gehuur sou word nie.

Rudi en Trudie koop die orige brandstof op – die pompe behoort hoeka nie aan KVB nie maar aan die destydse Boereverening – en red ons van ‘n benarde situsie. Want wie kan bekostig om 80km verder in Carnarvon te loop branstof aanvul?

20171112_163834_1

Maar ‘n brandstoflisensie kan nie aan ‘n individu uitgemaak word nie, daarom vra dit dat die eertydse boerevereniging weer in die lewe geroep moet word. En dit is reeds gedoen.

Praat van ‘n moedige reddingspoging!  Rudi en Trudie onderhandel met GWK (Griekwaland-Wes Koöperasie) en daar word bevind dat, volgens die syfers van KVB die afgelope tyd, hier genoeg potensiaal is om ‘n koöperasie te bedryf. Vanaf 1 Februarie  2018 gaan dit hopelik amptelik hier by ons funksioneer as ‘n franchise van GWK – soos dit tans suksesvol in Griekwastad, Marydale en Niekerkshoop bedryf word.

Dit gaan nie maklik wees nie. Want om as franchise van GWK te opereer, sal hierdie koöperasietjie op die groot kettingnetwerk van GWK geïnstalleer moet word wat groot finansiële insette gaan vereis. En om enigsins op groot maat aankope van voorrade te maak, moet daar aanvanklike bestellings geplaas en goedgekeuring verkry word  by enige groothandelaar.

20171112_163714

????

Intussen moet hier brandstof wees. Hier moet voer wees. Hier moet voorraad wees. En inwoners van Vanwyksvlei moet hulle regeringtoelae uitbetaal kan kry. Dit is waarvoor Rudi en Trudie wil sorg. Dis waarvoor hulle al hulle spaargeld ingestoot het en boonop groot lenings aangegaan het. Want kom wat wil, boere kan nie sonder brandstof en entstof nie en vee kan nie sonder voer nie. Dis waarom hulle bereid is om die oorhoofse koste van munisipale rekenings, die versekering van die gebou en die uitbetaling van lone solank op hulself te neem.

Daar word gereël met ‘n trokeienaar van Douglas om veevoer vanaf Prieska tot hier te bring. Hiervandaan word dit gelaai en gekanaliseer na in al die rigtings rondom Vanwyksvlei. Boer plaas ‘n bestelling; Rudi lewer af. En wie staan in vir die aanvanklike koste …?

Intussen gaan Rudi steeds voort met sy taak as bemarker van skaap. Terwyl Trudie aankope doen op bestelling vir elkeen wat iets nodig het vanaf Kimberley, beman hulle dogter Karin die brandstof- en voeraankope.

Dis  wat ek dienslewering noem. Want as boere eers plan moet maak om van elders hulle brandstof en voer te bekom, sal hierdie lewensaar doodbloei. Nou word dit – en ek moet bysê; met bitter moeilike opoffering – aan die lewe gehou tot hopelik Februarie volgende jaar.

Die Oberholzers bedink groot planne. Elke inwoner van die dorp sal ‘n rekening by die nuwe franchise kan oopmaak (al gebruik hy hom nie direk vir aankope nie) wat hom in staat sal stel om by enige ander GWK te kan koop en brandstof te kan aanvul, en so dividende vir homself te kan opbou.

Voorvatters. Dis soos ek vir Rudi en Trudie leer ken het. Dis wat ek beleef het met die voorbereidings vir die Bull Run. Dis wat my die volste vertroue gee dat hierdie lewensaar uiteindelik weer gaan vloei, gaan bot en gaan bloei.

As als volgens plan verloop, sal ‘n  trok tweeweekliks vir boere op die Brandvleipad en op die Vosburgpad hulle voerbestellings en enige ander toerusting en benodigdhede tot by hulle plaas se indraaipad vat. Transaksies sal per elektroniese oorbetalings gedoen word. Die huidige perseel sal ook opgeknap word en ‘n koffiehoekie sal ingerig word waar boere wat brandstof en voorrade kom aanvul, kan kom afsaal terwyl hulle bestellings opgemaak word.

Want is en was die plaaslike koöperasie nie maar nog al die jare die hartklop van so ‘n klein boeregemeenskappie nie?  Was en is die koöpersie nie maar nog altyd die boer se aanvullingsbron en inligtingsbron nie, sy afsaalplek nie, sy kuierplek nie?

Om die mark te misreken

Ek is g’n entrepreneur nie. Ek kan wel bak en brou en blog. Ek kan grootmaak, ek kan skoonmaak, ek kan mooimaak en ek kan (dog ek) geld maak.

‘n Stalletjie by die WegRy Bull Run! Net die ding om genoeg geld te maak vir ‘n nuwe rekenaar!

Almal gaan dors wees Oktober in Vanwyksvlei. Ek brou al sewe jaar lank kefir en kombucha. Dis nou net die ding, dog ek so ewe.

So begin vermeerder ek my scoby en vergroot my kombuchaproduksie. Koop 300 botteltjies aan en BAIE kilogramme suiker (wat skielik duurder as ooit te vore is).

Drie maande voor die Bull Run begin eksprimenteer ek met waterkefir. Aanvanklik maak ek drie tot vier botteltjies per dag. Later vergroot my kefirkultuur sodanig dat ek tot 11 botteltjies per dag voorberei. Ek eksperimenteer met al wat ‘n vrugtegeur is; aarbei, bloubessie, grinadella, koejawel, kiwi, lemoen, nartjie,pynappel, perske. Later volg ek Hilda se instinkte – gemmer en bloubessie, appel en kaneel, suurlemoenskil en pynappel. Nou moet julle weet, hierdie vars vrugte is nie in Vanwyksvlei te koop nie – ek moet dit invoer vanaf Upington. Ek gebruik die beste bestanddele – organiese suiker, kokosneutsuiker en pienk Himalayasout.

20170912_201416

Gou is daardie 300 botteltjies te min en koop ek nog 450 aan. Ambisieus brou ek boonop nog 100ℓ gemmerbier en 25ℓ suurlemoenbier. Leen nog twee yskaste. Beset die kerksaal se yskas. Gaan stoor botteltjies in die plaaslike slaghuis se koelkamers.

Ek stoor liters en liters vars volroom melk in my vrieskas. Omdat melkkefir net ‘n 2 weke rakleeftyd het, diep ek al my kefirkulture uit die vrieskas op en oor die laaste twee weke voor die Bull Run, berei ek 2ℓ melkkefir per dag. Kos my soggens voor vyf kefir afgooi en bottel. Nuwes berei. Flesse en flesse en siwwe elke dag was. Etikette skryf tot my pen droog word.

Ek laat maak ‘n banier vir my stalletjie. Berei skryfborde voor met al die goeie hoedanighede van kefir en kombucha daarop aangedui. R10 ‘n botteltjie is mos nie te veel nie. Tel my kuikens voordat hulle uitgebroei is. Ek gaan ‘n slag slaan.

Maar niemand soek volksvreemde goete nie. Verkoop 4 botteltjies.

Vrydag. Nou stal ek van elke soort ‘n paar botteltjies uit. As mense dit síén, sal hulle koop – hulle lees mos nie inligtingsborde nie.

Niks.

Namiddag, na die rally-roete, soek ‘n paar ouens iets vir die nadors na die vorige aand se goeie kuier. Ek verkoop nog ‘n paar aan dapper manne wat kans sien vir iets anders. Ek bemark dit as doepa teen babalaas. Nog niks.

20171012_073955

Saterdag pak ek moedig weer die koelbokse. Versit Wilhelm-se-pan toe saam met die konfooi. Op die pan sal almal dors word.  Dit gaan beter want ek anker my botteltjies langs die kerk se koeldrankbad. Maar die aktiwiteite van die deelnemers is ver van die stalletjies af.Ouens wat kom kos soek, koop liewer Coke en Fanta. Sien dalk ‘n botteltjie raak. Op die ou einde sit ek met meer botteltjies in voorraad as wat verkoop is.

Maar wag, dis nie al nie. Fanie en Tersia van Crater Coffee wat die koffiestalletjie het, is bereid om beskuit saam met ‘n koppie koffie soggens te verkoop. Ek bak verbete die paar dae voor die Bull Run sewe baksels beskuit. Ek maak somme!!

Ek laat my skoondogter ook die gaping vat. Hier’s mos ‘n kans om geld te maak. Mense sal mos soek vir aandenkings. Sy tooi blikbekers, blakers van ou telefoonpaalkoppe en hangertjies van ou lense op met ‘n unieke metode van kuns, nl.  spuitnaaldkuns. Met moeite reël ons dat haar pakkie vanaf Pretoria Vanwyksvlei toe kom. Maak ‘n sommetjie; sy sal haar maand se huishuur hiermee kan afbetaal.

 

Helaas.

Ek pas die prys twee keer afwaarts aan. Maar nee, niks verkoop nie. Uiteindelik, aan die einde van die naweek, net voor ek oppak, verkoop ek darem twee bekers en twee blakers en een hangertjie. Sorry Sussie.

Marknavorsing? Nee, net aannames. Persepsies. Gevaarlik. Baie gevaarlik. Deur skande en skade word mens wys.

Bull Run-manne is anders. Al is hulle ginekoloë, prokureurs, makelaars en CEO’s, onderwysers, afgetrede dominee’s of sakemanne, vir die één naweek in die jaar haak hulle uit, het vet pret en jaag stof op. Dán soek hulle g’n probiotika en anti-oksidante nie!

Toe, Maandagoggend by die plaaslike skool in die woonbuurt, kry elk van die 408 leerders ‘n gratis botteltjie koeldrank om die eerste dag van die laaste kwartaal te vier. Die plaaslike sokkerspan ontvang 4 dosyn botteltjies kombucha. Met komplimente van Juffrou.

Nee wat, my 1980 model moet maar nog hou. G’n nuwe rekenaar vir my nie …

En die algehele wenner is ….

VANWYKSVLEI!!

Vanwyksvlei wen al die pad – danksy WegRy Bull Run 2017. Ons is skielik weer op die map. Ten minste 1000 mense, wat nog nooit van Vanwyksvlei gehoor het nie, wéét nou van ons en sal waarskynlik in die toekoms moeite doen om af te draai na ons klein dorpie in die Noord Kaap.

L1220071

Gerrie van Eeden, die man aan die stuur van WegRy Bull Run 2017, en sy span is 100% tevrede met wat onse mense hier in ‘n kort tydjie kon vermag. Bull Run en Vanwyksvlei is vorentoe sinoniem.

Ons plaaslike mense is dankbaar. Daar is bitter hard gewerk die afgelope 3 maande aan bouwerk en voorbereiding van die terrein. Verskuilde vaardighede kom na vore. Organisatoriese vermoëns word ontdek. Leierseienskappe kom aan die lig. Diensbaarheid word die dryfveer. Individue gaan groot onkoste aan om genoeg stalletjies beskikbaar te hê vir die besoekers – van kos en drinkgoed tot aandenkings. Die gemeente staan saam en massas vleis word verwerk en voorberei vir elke aand se braaipakkies. Spanne berei voor aan bykosse by die braai vir deelnemers en beamptes.

L1210748

Vrydag daag die manne een strook deur op met karre ouer as 1980. Opgedollie en getooi vir ‘n naweek vol pret. Die tentedorp kry gees.

Elke deelnemer bring ‘n geskenkpak van skryfbehoeftes van alle soorte saam wat aan die plaaslike skool geskenk word. ‘n Groot toevoeging tot die droogtehulpprojek van so ‘n paar weke gelede word deur deelnemers gemaak in die vorm van voerbale, voerpille en kontant bydraes. Ons harte loop oor.

‘n Volmaan span die kroon oor die volgeloopte tentedorp. ‘n Langverwagte naweek waarvoor die manne al heeljaar voorberei, breek aan.

L1220272

Dwarsdeur die dag word daar gebraai aan skaaptjops, skaapkoppe, braaiwors, sosaties, worsbroodjies, pap en kaiïngs, skaapstertjies en roosterkoeke met skaapvet en stroop om almal gelukkig te hou deur die dag.

Als word beskikbaar gestel vir ‘n suksesvolle aanbieding; van braaihout, ekstra brandstof, koffie uit ‘n ander klas, gebottelde water en ander nat rantsoene, tot ys. Hierdie dienste skuif Saterdag saam met die groot optog deelnemers na Wilhelm-se-pan so 17km buite Vanwyksvlei om daar ook beskikbaar te wees tydens die programitems op die pan.

Groeipyne is daar wel. Ons leer daaruit. Ons ken nou ons mark beter en nou weet ons presies in watter verwagtings en  behoeftes  van menige man (wat net wil kom afsaal en stof opjaag en geniet vir ‘n naweek) ons volgende keer moet voorsien – hierdie is nie ‘n kunstefees of ‘n Kersmark nie!

Ons gemeenskap het gejel. ‘n Gees van welwillendheid staan op onder onse mense. Op eie koste word lang afstande vir mekaar afgelê. Daar word aankope vir mekaar gedoen in Upington of Kimberley. Bestellings vanuit Prieska of Carnarvon word saamgebring as iemand soontoe moet ry. Die saamstaan, saamwerk, saam swoeg, saam moeg word, saam beplan het iets losgemaak onder ons mense waaraan daar reeds lankal ‘n ernstige leemte was agv van die langdurige droogte en swaar tye wat elkeen maar op sy eie moes deurworstel. Ons kyk met nuwe oë na mekaar.

WegRy Bull Run bring vir ons dorp en ons gemeenskap ‘n welkome nuwe inspuiting.  En ‘n dag later, kort na die enorme opruimingsoperasie, oorvloedige reën van 16mm.

 

Vanwyksvlei kry onverwags droogtehulp

Vir die eerste keer in 20 jaar, word voer in Vanwyksvlei as droogtehulp afgelewer. En dit binne net een week van reëlings tref.

L1210363

Vier weke gelede beseer Johan Bruwer, ‘n boer op die Brandvlei pad buite Vanwyksvlei, sy nek sodanig dat hy in die Kaap ‘n ernstige nekoperasie moet ondergaan. Verlede week is hy weer Kaap toe vir ‘n opvolgondersoek by die ortopedis. Johan wys ‘n aanbod om in Struisbaai te gaan rus van die hand. Sy plaas beleef nou al vir die soveelste jaar ernstige droogte en daar is nie meer weiding vir die skaap nie. Hy voel net hy moet terug plaas toe en val direk in die pad.

Kort anderkant Van Rhynsdorp kry hy ‘n oproep van Pierre, ‘n tandarts wat in Vredendal praktiseer, wat grond het wat aan Johan s’n grens. Pierre het 40 sakke mielies as droogtehulp vir sy vee gekry wat hy aan Johan skenk. Hy moet dit net kom haal. Hy het ‘n 5 voet sleepwa beskikbaar. Johan draai terug Van Rhynsdorp toe.

Hy besef dat sy bakkie nie met die sleepwa en die vrag Van Rhynspas sal kan uit nie. Laai toe net 30 sak mielies in sy bakkie en op die wa. Dit is toe ook so. Nog maar aan die voet van die pas begin die bakkie warm loop. Trek af en wag. Pak weer die tog aan in eerste rat met oop vensters en die lugreëling vol oop op warm om die verkoelerwater maksimaal te laat sirkuleer deur die enjin.

Om die laaste haarnaalddraai word Johan afgetrek deur ‘n vreemde man. Burre Burger. “Jy moet Johan Bruwer wees, neem ek aan.” Hy’t Johan op die pas verbygegaan en het  via Pierre gehoor van Johan wat met die vrag mielies op pad is na Vanwyksvlei toe. Burre wil hoor hoe staan sake met die boere in Vanwyksvlei en waarom hulle nog nie droogtehulp ontvang het nie.

Johan verduidelik dat die boere hier al meer as twee jaar gelede aansoek gedoen het vir droogtehulp, maar nog niks ontvang het nie. Van tyd tot tyd stuur weldoeners op eie koste vir boere voerpille of voerbale. Maar omdat Vanwyksvlei in ‘n ander streek as Williston opgedeel is, het niks nog hierdie kant toe gekom nie.

Daar en dan kry nog n hulpprojek lyf. Dieselfde  aand ontvang Johan ‘n boodskap wat Pierre vir hom aanstuur vanaf Burre Burger: 34 ton mielies is gereël vanaf Hoopstad vir Vanwyksvlei en sal hierdie week afgelewer word.

Ek ken die man nie. Maar ek het al genoeg op sosiale media gesien gebeur; Burre Burger is ‘n man met ‘n misie om boere te help. Hy netwerk met boere wat voer en vervoer kan bied.  En hy kry baie meer reg in ‘n kort tydjie as enige staatsdepartement in jare. Op Johan se dankbriefie, antwoord Burre slegs: “Die mielies is van Jesus.”

Woensdagoggend om 6vm, trek twee trokke Vanwyksvlei binne met ‘n skenking van nie net 34 ton nie, maar 70 ton mielies.

L1210191

Seile is gereed en mielies word afgelaai by die skouterrein. Nog 4 trokke is Carnarvon toe en 2 trokke is Vosburg toe. Aandoenlike tonele van dankbare boere speel hulle af by die aflaaipunte.

L1210267

Binne een dag is daardie 70 ton mielies gesak en gepak en versprei oor die hele gebied onder boere in Vanwyksvlei wat lankal nie meer weiding het nie. Hulle reken dat 100 ooie per dag kos kan kry van 1 sak mielies en deel uit volgens die aantal ooie wat elke boer het. Niemand word oorgeslaan nie – ook nie die opkomende boere nie. Almal kry ewe swaar.

L1210387

Terwyl die mielies uitgedeel word, word donasies ingesamel om die manne wat vervoer en brandstof beskikbaar gestel het, te vergoed. R30 000 word daardie selfde dag nog bymekaar gemaak.

Min dinge raak so diep aan ‘n mens se emosies as dít – om te sien hoe mense die nood van ander raaksien en drasties iets daaromtrent doen. Sonder om dit aan die groot klok te hang.

En ek vermurwe my oor die weë van die Here. Oor hoe Hy ‘n bakkie wat teen die pas op oorverhit onder ‘n vrag mielies, kan gebruik om ‘n skakel te wees in ‘n lang ketting van weldoeners om ‘n reusagtige skenking te maak aan boere in nood.

 

Die Ryloper

L1200794

Sy staan langs die pad met haar sak vasgeknyp onder die arm. Netjies uitgevat in ‘n denim langbroek en denim baadjie wat al baie wassiklusse gesien het, maar tog lyk na winkel-toe-gaan klere. Sy gooi duim. Ek stop. Kom vra eers by die bestuurderskant of ek dalk op pad is Carnarvon toe. Sy moet ‘n paar goedjies by die winkel gaan kry.

Ons gesels die res van die pad kort. Haar woordeskat is netjies en sy sit mooi sinne aanmekaar. Vertel hoe tevrede sy is om uiteindelik ‘n man te kon kry met ‘n goeie hart. Wat nie rook en drink nie. Wat nie ‘n bakleier is nie. Wat hardwerkend is en ‘n eerlike dag se werk kan afhandel sonder om te mor.

Ons praat lekker gemaklik oor die lewe en sy gebruik mooi woorde soos kommunikeer en dankbaarheid en prestasies en vermag en geleenthede en vaardighede. Sy vertel van hoe sy haarself geleer hekel en brei het deur die ou mense dop te hou maar nou nie meer doen nie want sy het nie wol nie.

Sy vra of ek weer later terugkeer hierlangs. Ek verduidelik ek is op pad Loxton toe vir ‘n vrouekonferensie en weet nie hoe lank dit gaan aanhou nie. Moedig haar aan om nie vir my te wag as sy dalk ‘n ander geleentheid kan kry nie.

Kort na vier kom ek terug vanaf Loxton deur Carnarvon. Daar staan sy kort na die einde van die teerpad waar die grondpad begin. Swaai haar arms deur die lug toe sy die bakkie in ‘n stofwolk sien aankom. Denim knieë trap hoog oor karoobossies soos sy aangehardloop kom. Ek slaan rem aan.

Swaar sakke word agter op die bakkie gegooi. Sy klim dankbaar langs my in. Sy’t gedrink.

Skaars gegroet met die wegtrek of die dronkverdriet vind ‘n uitlaatklep: “Mevrou, hoe maak mens as jou mense jou nie eens ‘n stukkie brood wil aanbied nie oor hulle jou alewig verwyt oor dinge van die verlede.” Sy huil sommer dadelik ‘n diep, droefgeestige geween.

“Het jy gedrink?”

“Ja Mevrou, net een bier.”

“Dis darem min om so ‘n groot dronkverdriet van te kry.”

“Ja maar as mens drank nie gewoond is nie, kan hy so met jou maak.”

Sy begin weer bitterlik te huil. Ek trek dit met moeite stuk vir stuk uit haar uit:

Sy is buite die eg verwek. Het nooit haar eie pa geken nie. Is herhaaldelik deur haar stiefpa seksueel misbruik vanaf haar puberteitsjare. Het uiteindelik haar ma ingelig oor wat haar stiefpa aan haar doen toe sy begin agterkom dit is nie reg nie. Is deur haar ma uitgekryt en verwerp.  Het haar afgesloof op skool om haar ma se goedkeuring te probeer werf – sertifikate en toekennings ingeryg in akademie, sport, kultuur. Aan die einde van haar graad 11 jaar was haar ma wéér nie by haar prysuitdeling nie. Daar het sy tou opgegooi. Skool verlaat. Twee kinders by verskillende mans verwek wat sy nie self kon grootmaak nie. Uiteindelik het sy haar huidige man ontmoet en is getroud. ‘n Eenvoudige draadspanner wat al die kwaliteite in ‘n man het waarna sy nog altyd gesoek het. Maar elke keer as sy op die dorp kom en haar ma opsoek, moet sy weer van voor af die verwyte aanhoor oor hoe sy haar lewe opgemors het. Hoe sy nie matriek gemaak het nie. Hoe sy in ‘n lae klas ingetroud is. Hoe sy haar kinders weggegooi het.

“Mevrouuuuu! Wat moet ek maaaaaaak!!!!” Snot en trane spat.

Ek probeer my allerbeste beradingsvaardighede. Probeer vir haar verduidelik dat sy ‘n besluit oor die verlede sal moet neem as sy nie vir altyd en altyd ‘n slagoffer daarvan wil bly nie.

“Maar hóé Mevrouuuuu!!!” Sy snuif diep maar als kom weer net so uit saam met die smart.

Ek probeer weer. Verduidelik dat sy self die mag het oor die invloed van die verlede. As sy besluit om die verlede in die verlede te hou en te begin werk aan ‘n nuwe toekoms ….

“Maar Mevrouuuu!! Hoe dóén ek diiiiiiit!!!” Als is nou al nat gehuil. Ek ook.

Ek tik op haar kop. “Hier sit jou kragtigste wapen waarmee jy die vestings van die Satan kan vernietig. Niks is sterker as jou denke nie. Besluit om nie toe te laat dat jou stiefpa jou één dag verder slagoffer hou van sý verkeerde keuses …”

“Ek kan nie Mevrouuuu!! Ek kan dit nie vergeeeeeeet nie!! As ek by my man is, dan is my stiefpa dááááárrrr!!! Ek kan nie loskom van wat hy aan my gedoen het nieeee!! Ek het al vyf keer probeer selfmoord pleeeeeeegggg!!! Help my Mevrouuuuu!!! Help myyyyy!!!” sy gryp my linker arm vas met haar besnotte en betraande hande en ween in my skouer. Albei bene onder haar ingetrek in ‘n fetale posisie. Ek moet net mooi die bakkie in die spore hou op die grondpad.

Weer probeer ek deurdring. Probeer verduidelik volgens Rom 12:2 dat verandering alleen moontlik is as mens God toelaat om jou denke te vernuwe …

“Jaaaa!! Ek ken daai Skrifwoord Mevrouuuuu!! Maar ek weet nie hoe nieeee!!”

“Jy moet ‘n besluit neem. Dit moet ‘n radikale besluit wees. Wat agter is moet agter bly. Trek ‘n streep in die sand. Klim bo-oor as bewys daarvan dat die verlede agter jou is. Merk hierdie dag en datum as die einde van ‘n era. Begin ‘n nuwe lewe ….”

“Maar Mevrouuuuu!! Hoe kry ek die goed uit my kop uit!! Hoe veg ek teen die onthouuuu!!!” en die rou snikke skeur opnuut uit haar hart.”

“Jy vertel vir die onthou dat hulle nie meer welkom is nie. As hulle kom, dan herinner jy hulle daaraan dat jy besluit het dis verby. Hulle het nie meer krag oor jou nie. Die onthou sal nooit verdwyn nie maar hulle sal hulle krag verloor as jy hulle elke keer herinner dat hulle nie meer oor jou kan heers nie. Gebruik hulle om te bevestig dat dit oor en verby is en jou nie meer kan beïnvloed nie.”

“Maar Mevrou, hoekom het die Here dit toegelaaaaaat!!! Hoekom het Hy my nie teen my stiefpa beskerm nieeeeee!!! Hoekom doen die Here sukke dingeeeee!!!!”

“Hoor my nou duidelik en hoor my mooi: jou hemelse Pa wás daar. Jy was nie alleen toe dit gebeur het nie. Dit was nie sy wil nie, dit was jou stiefpa se verkeerde keuse. Maar my kind, die Here was elke keer by jou.”

Ek hou stil by haar afdraaipad. “Dankie Mevrou. Dankie!! Ek het so gebid dat die Here jou weer oor my pad moet stuur en Hy het. Wanneer  kom Mevrou weer hier verby?” kry sy dit tussen die snikke uit.

Ek vat haar aan die arm om vir haar te bid toe sy wil uitklim. Sy hou my linker arm met albei hande vas. Huil teen my bo-arm terwyl ek bid. Hoe langer ek haar aan die Here opdra, hoe dringender huil sy in my in. Ek is nat van my skouer tot my vingerpunte. Albei haar bene is nou al op die bank soos wat sy soos ‘n kind aan my probeer klou. Sy wil nie los nie al sê ek Amen.

Voor sy gaan, vertel ek haar dat ek ‘n onderwyser was. En as ek iets moeiliks aan my leerders moes verduidelik het, het ek getoets of hulle dit gesnap het deur hulle te vra om dit aan my terug te verduidelik. Ek wou hoor hoe hulle my gehoor het – of hulle verstaan het wat ek sê. As hulle die konsepte kan herhaal, weet ek die les het tuisgekom. Ek vra haar om in haar eie woorde vir my te vertel wat ek vir haar probeer sê het.

“Jy moet altyd liefde in jou hart hê en vrede najaag en dankbaar wees  vir alles.”

O, die drankduiwel!

 

Ná die Bull Run

Alles draai deesdae om die Bull Run. Daar’s nog net 3 weke oor en nog so baie wat moet klaar kom. Vir die eerste keer word die Bull Run wat deur WegRy geïnisieer word, by ons in Vanwyksvlei aangebied. Die eertydse skouterrein moet daarvoor gereed gekry word. Boumateriaal is aangekoop. Die bouspan werk reeds vir die afgelope hoeveel maande onverpoosd voort. Vasie se trekker word ingespan om die sementmenger aan te dryf.

 

 

“My bestuurslisensie het verval. Ons sal móét Carnarvon toe sodat ek dit kan hernu.”

“Ja, my vrou, wag tog net tot ná die Bull Run.”

By die ablusie wat opgerig word vir die kampeerders het Johan reeds die pype gelê vir die storte, maar dis nog ver van klaar. Wasbakke is nog nie geïnstalleer nie. Grinders is ópgewerk en boorpunte is afgebreek. Verkeerde koppelings is ‘n paar keer vanaf Prieska gestuur. Elke keer moes daar gewag word vir iemand om te ry om dit om te ruil. En ‘n hele paar dae se beplanning is daarmee heen.

“Jan, die gasgeyser wil nie aanskop nie. Jy sal moet kyk.”

“Dit sal maar moet wag tot ná die Bull Run.”

Rudie het die dreine vir die storte en toilette laat uitgrawe en dit is reeds uitgebou. Toilette is al geïnsalleer maar al die loodgieterswerk moet nog gedoen word. Die afskortings wat tussen elke toilet aangebring moet word, is reeds gemaak – Jan het ‘n hele week daaraan spandeer. Maar soos dit met met hierdie tipe goed gaan, moet dinge hier ook in volgorde gebeur. Dít kan nie aandag kry voor dát nie in plek is nie. En die tyd staan nie stil nie!

“Die windpomp het gebreek. Wanneer sal jy kan kyk daarna?”

“Ná die Bull Run!”

Die terrein is reeds ontbos en gelyk geskraap waar die tentedorp moet op. Vasie en sy span het reeds van die ou perdestalle afgebreek en die rommel weggery. Bousand word konstant aangery met sy trekker en sleepwa van Wilhelm se plaas af.  Krag moet aangelê word. Johan, wat die bedrading moet doen, sit met ‘n nekstut ná ’n ernstige nekoperasie. Daar’s nog so baie wat gedoen moet word en so min hande beskikbaar.

“Die kinders wil een of ander tyd kom kuier. Hoe lyk dit met die lang naweek?”

“Sê vir hulle asseblief eers ná die Bull Run.”

Die baan is al uitgemeet op Wilhelm-se-pan en daar word beplan aan kos en drinkgoed vir meer as ‘n duisend inkommers. Onder Trudie se leiding is 43 lam en 4 bees al geslag en opgesaag vir braaipakkies. Nog omtrent 60 skaap moet ook geslag en verwerk word. Wors is gemaak. 2600 braaipakkies is gereed vir die drie aande se braai vir die beamptes, deelnemers en ondersteuningspanne. Bykosse is gereël vir elke dag. Genoeg hout en ouens wat kan braai gaan nodig wees. Jan moet nog ‘n hele klomp braaidromme prakseer wat hy nie weet waar en wanneer hy dít gaan ingepas kry nie.

L1200693

Tannie Baba, Johan en Gerrie

“Ons sal een of ander tyd Prieska toe moet ry. My bloeddrukpille is amper op.”

“Wag asseblief tog net tot ná die Bull Run, Skattie.”

By die biertent moet nog ‘n muur gebou word. Die ou rietdak is darem al afgebreek maar die area moet nog gedek word. Daar is nog baie wat gedoen moet word maar Abel, wat skielik twee ernstige agtereenvolgende rugoperasies moes ondergaan, kan nie meer daaraan aandag gee nie. Opknapping by die biertent se kombuis is onderweg. Die ou dak is afgebreek en ‘n nuwe moet op. Baie dinge gaan vanuit daardie kombuisie gebeur tydens die Bull Run. Kragpunte  is ‘n probleem en water moet beskikbaar wees. Dis krities belangrik. Wie gaan nou kan help aangesien Paul nog aansterk na sy verdoemende mediese toetse.

 

“Ons vleis is amper op Pa. Kan jy een of ander tyd vir ons ‘n slagding bring.”

“Na die Bull Run, Ma.”

Die skousaal is reeds verlede jaar opgeknap vir ‘n fondsinsamelingsfunksie wat daar sou plaasvind. Weer eens neem Rudie en Trudie daar die leiding en tans is daardie fassiliteit met sy groot kombuis en ander geriewe gereed vir etes en stalletjies.

 

“Ons sal moet skaap werk en daar’s lammers wat nog nie gemerk is nie.”

“Dit sal maar moet wag vir nog drie weke. Tot ná die Bull Run.”

Stalletjies is bespreek vir kos en meer. Al wat leef en beef is aan’t voorberei om genoeg beskikbaar te hê vir omtrent 1000 paar voete elke dag. Koffie, drank, kos, aandenkings, en wát nog. Dis ‘n gogelspel tussen eie belange en die gemeenskap se verpligtinge aangaande die Bull Run. Gemoedere loop hoog.

 “Ek kan nie wasgoed was bedags met die waterdruk wat so laag is nie. Jy sal moet kyk na die drukpompie.”

“Ná die Bull Run, my vrou.”

Vergeleke met 8 maande gelede is baie reeds vermag. Die skouterrein is reeds omhein en geëlektrifiseer. Hekke wat kan sluit is gemaak en opgerig. Watertenks is reeds aangery.  Vrieskaste is aangekoop. Elke beskikbare kamer in die dorp is reeds bespreek.

“Jy sal iemand moet kry om gas in daai ou vrieskas te pomp. Ons gaan ekstra vriesspasie nodig hê.”

“Wag tog net eers in hemelsnaam tot ná die Bull Run, my vrou.”

“Maar waar’s jou   ĐҨψά$ѯѾϪ  verstand! Dis dan juis nodig vír die ǷǾЖ@$&¥§&se Bull Run!!”

Ná die Bull Run sal daar weer huisbesoek gedoen word. Ons sál weer by die kinders uitkom. Ons kán weer ‘n bietjie wegbreek. Daar sál inderdaad weer lewe wees ná die Bull Run.

Solotrap deur die Karoo

L1200988

Dis nie elke ou wat sy emmerskoplysie só nougeset nakom nie. Vroeër vanjaar het hy en sy vrou, Amanda, die Tankwa Karoo gestap en skaars 5 maande later trap hy alleen deur die Karoo per fiets.

Dewald Du Toit van Durbanville se kop het hom nie gelos nie. Nee, inteendeel, sy kop is reg aangeskroef. Hy wéét dat mens alleenlik kosbare ervarings en herinneringe kan opbou deur daadwerklik jou drome te  laat realiseer.

Die gedagte aan ‘n fietsrit deur die Karoo het tydens die Tankwa Camino ontkiem. Dewald, ‘n kranige fietsryer al vir die afgelope 12 jaar, meen dat as mens so ‘n roete kan stap, jy dit maklik per fiets ook sal kan doen. Aanvanklik is hulle ‘n groep wat die roete per fiets wil aanpak, maar soos die beplanning vorder, so trek die ouens kop uit. Net een vriend ry uiteindelik vir drie dae saam vanaf Calvinia (waar hulle die motors los) tot op Brandvlei. Daar draai hy noorde toe, Keetmanshoop toe waar sy wortels lê. Dewald fiets alleen verder.

Sover is die tog baie voorspoedig. Geen skade of pap wiele nie. Hy reis lig. Met net twee saalsakkies met klere, water en proviant. Sy bergfiets is lekker toegerus. Ekstra bande ry hy saam en ook suurstof bommetjies as hy ‘n wiel moet pomp. Sy selfoon herlaai met behulp van ‘n sonpaneeltjie wat op die fiets gemonteer is. Waar hy saans oorstaan, spoel hy sommer onder die stort die dag se ryklere uit.

Die roete van 900km, neem hom vanaf Calvinia na Loeriesfontein. Oor twee dae tot in Brandvlei. Daarvandaan, ook oor twee dae, tot hier by ons in Vanwyksvlei. Hiervandaan Carnarvon toe in een dag. Sondag Loxton toe. Dan oor Fraserburg (die verste tog van sy toer) na Sutherland. En uiteindelik terug Calvinia toe oor Middelpos. Ons reken hy sal sy toer se halfpadmerk bereik omtrent presies by die halfpadboompie tussen Vanwyksvlei en Carnarvon.

L1200796

Die halfpadboompie is ook die halfpadmerk van Dewald se toer

Vir hierdie ambisieuse solotog, sit Dewald onbetaalde verlof in by Sanlam Beleggingsbestuur waar hy werk. Want hierdie tog is ‘n misie, nie ‘n luilekker vakansie nie.

Elke dag se roete deel hy in afstande van20km op. Stop. Drink water. Eet iets wat energie verskaf. Strek sy spiere. Dan weer vort. Nee, hy luister nie na musiek met oorfonne op sy reis nie. Hy trap ook nie om afsluiting te kry van iets nie. Hy soek ook nie na ‘n nuwe ervaring van geestesverrukking nie. Hy dink. Hy dink gedagtes wat woorde word wat stories word wat soms poësie word. Speel scenario’s af in sy kop. Visualiseer idees. Van sy gedagtes is oa om hierdie roete deur die Karoo te vestig as Solitude Cycle vir enige iemand wat hom dit wil nadoen. Hy wil uitgewerkte afstande, toestande van die paaie, oornag geriewe, kontaknommers, kostes en meer beskikbaar stel en ouens motiveer om ook so ‘n  solotrap aan te pak.

Saans dagteken hy sy ervarings op vir die WA groep wat sy reis volg. Soos gister se storie van Gert en Maria: dié twee kom hy so ‘n ent anderkant Klipkolk van Jan-Hendrik Hoon-hulle (waar hy oornag het) op pad Vanwyksvlei toe teë.  Dié twee reis ook per fiets op hierdie pad wat weinig verkeer dra.

“Nou waar is julle twee op pad heen?” wil Dewald weet.

“Na die ou oom toe.” Hy bly so 20km uit Vanwyksvlei op die Brandvlei pad. Waar hulle bly, het hulle nie krag nie. Nou fiets hulle die 20km af om die selfoon te gaan laai. Dan hou die foontjie darem weer so twee  weke .

“Gert, hoe lyk die pad Carnarvon toe?”

Gert kyk Dewald se bergfiets so op en af. “Meneer sal hom maak.”

IMG-20170909-WA0002

Gert en Maria fiets 20km om die selfoon te gaan laai. En die hond draf saam

Wat is daar nog op Dewald se emmerskoplysie? Om die roete van sy voorsate per fiets vanaf Lille naby die grens tussen Frankryk en België te trap Amsterdam toe. Dáár ‘n boot te klim en direk vanaf Amsterdam na Suid-Afrika te reis. Dan vanaf Kaapstad na die oorspronklike plaas êrens tussen Stellenbosch en die Paarl waar hulle destyds opnuut moes gaan wortel skiet.  Die grootste probleem is tans die bootreis. Daar bestaan geen direkte vaart vanaf Amsterdam na Suid-Afrika nie; soos destyds toe sy voorouers vanweë hulle geloof gedwing is om hulle vaderland vir ‘n nuwe heenkome te verruil.

Dan sal hy maar een moet aanlê. ‘n Solovaart dalk?