Die 3 E’s

 

Earl, Edward en Eversohn wag net buite die dorp vir ‘n lift Carnarvon toe. Ek en Ria, wat by my kuier, stop en laai op.

“Kan julle manne ‘n pap wiel omruil as dit moet?”

“Ja Mevrou!” kom dit in ‘n trio.

“Waarvoor gaan julle Carnarvon toe?”

“Ons gaan onse rapporte haal, Mevrou.”

Hulle is al drie in Gr 11 en die skool is sedert verlede Donderdag al gesluit, net na die eksamen. Vandag sal die rapporte beskikbaar wees.

Ons reël dat hulle ook saam terug kan ry, mits hulle die rapporte vir ons wys. Saak is reg.

Ons gesels en vind uit Earl wil engineering gaan doen na skool, Edward wil ‘n boiler maker word en Evensohn wil ‘n diesel mechanic word.

Afgelaai in Carnarvon, ontmoet ons my sus Mariëtte, wat weer ‘n uitreik saam met die span van Carpe Diem doen, by ‘n restaurant. Sy en Ria het mekaar laas gesien toe Ria in St 9 was en Mariëtte matriek in Barberton gedoen het. Ons gesels te veel vir die kort middagete pouse wat Mariëtte beskikbaar het, gaan doen gou inkope in ‘n stampvol Spar en vat die pad terug. Die drie E’s op hulle pos waar ons afgespreek het om hulle op te laai.

Geen rapporte. Die skoolkantoor was reeds toe …

Eers buite sein, onthou ek te laat dat ek nie vir Johan laat weet het ons vat die pad nie. Gewoonlik kan hy dan uitreken wanneer ons by die huis behoort te wees en sal onraad vermoed as ons nie binne tyd opdaag nie.

Net anderkant Bloubos trap ek ‘n klip, die kar swenk effens en ek stop dadelik. Pap wiel. Geen sein.

Die drie E’s spring flink aan die werk en ruil die band om. Maar daarna verseg die kar om te beweeg. Pak weer af – dalk is die boute skeef ingedraai. Draai los en weer vas. Nee. Sy wil nie vorentoe nie. Die drie E’s krap kop. Ons sit!

3wiel

‘n Paar voertuie spoed verby sonder om navraag te doen. Later, heelwat later, stop ‘n Lanbouweekliks bakkie om te hoor of ons hulp nodig het. Ons verduidelik ons probleem. Drie manne klim uit, probeer weer losdraai en vasdraai, maar nee, sy wil nie vorentoe nie. Die drie E’s krap harder kop.

Die manne het ‘n opname vir Landbouweekliks kom doen by Karel van der Merwe van Waverley en is op pad terug Pretoria toe. Dis al naby 5nm. Ek gee Johan se selnommer. Hulle moet hom net inlig van ons situasie sodra hulle sein kry, asseblief.

Ons sit. Net Ria het ‘n flessie met nog ‘n slukkie of wat water daarin. Die seuns het vanoggend laas 2 snytjies brood elk by Eversohn se antie gekry om te eet. Dis lankal uitgewerk. Ons gee ons doggie bag wat ons van ons middagete saamgebring het. Ons wag.

wiel moedeloos

Net een van die baie voertuie wat verby spoed, stop. Ek verduidelik dat hulp op pad is en vra of hy die seuns solank sal oplaai. “Nee Mevrou!” sê Edward, “ons is saam in die ding. Ons support vir Mevrou-hulle. Ons is mos nou verantwoordelik vir Mevrou-hulle.”

Later vra Edward toestemming om te rook. Natuurlik mag hulle. Maar hulle vra bietjie water daarvoor. Dis Ria wat vinning snap hulle wil hubbly rook. Daar’s te min water daarvoor oor in Ria se flessie.

Hulle begin seker al aan onttrekking ly. Want nou loop soek hulle water in die veld. Helaas.

Die son maak al lang skadu’s. Later stop Edward ‘n kar en vra vir water. Uiteindelik kan hulle dampe gaan stook.

Met dié verskyn ons ridder in die blou bakkie op die horison. Hy bring warm baadjies, koue water en ‘n fles koffie saam!!

‘n Paar vrae en Johan besef die fout. Die spaarwiel het ‘n ander soort rim wat korter boute vereis wat netjies in ‘n sakkie in die kattebak lê. Ons het nie eens opgemerk dat die rims verskil nie. Die drie E’s neem kennis. Ons reisgenote het daai langer boute ingedraai en ingedraai en ingedraai… die handrem steek vas. Die drie E’s leer iets nuuts.

Johan het ‘n beter domkrag saamgebring en met moeite is die in-en-in-en- ingedraaide boute weer uit. Heen en weer probeer Johan die briekdrom losdraai, vervang die wiel en daar beweeg hy. “Nou is hy nja!”

Ons ry; Johan in die wit kar met Eversohn om hom te support, en ons ander agterna in die blou bakkie.

wiel1

20 kilometer verder stop Johan. Die wiel loop warm. Ons draai by Waverley af om Jannie Swart, die meganiese man se raad te vra. Die wiel word weer afgehaal om die skade te ondersoek. Slegs die handrem se een briekskoen het bly vastrek. Minimale skade. Dié word verwyder.  Die drie E’s leer ywerig hóé.

Die aandster is al lankal onder teen die tyd dat ons die seuns by hulle huise aflaai.

Drie A’s vir goeie gesindheid, ondersteuning en leergierigheid vir die drie E’s.

 

Advertisements

Annie Swarts teken 100 aan

Die seisoen het amptelik vandag gedraai. ‘n Nuwe seisoen begin ook vandag in Tannie Anna Swarts se lewe. Van vandag af leef sy ‘n lewe ná ouderdom 100.

 

Tannie Anna is gebore op 20 September 1918. Sy onthou nog die dae as die dam gereeld weer geskraap moes word, vroeg in die vorige eeu. Haar pa was een van die dambouers wat in 1882 begin is. Sy vertel hoe haar pa nog moes help om die damwal met bokvelle uit te lê. Op die bokvelle is klippe gepak waarmee die wal gekompakteer is. Dit is dan weer toegepak met potklei. Die damwal staan vandag nog net so.

By haar in haar karaktervolle huisie hier in Vanwyksvlei, woon ‘n hele paar geslagte saam.

Anniekoek

Sewe kinders is vir haar en haar man gebore waarvan slegs twee nog lewe. Haar dogter, Rachel, versorg haar tans. Tannie Annie kan nog goed loop, kan nog goed genoeg sien om daagliks naaldwerk met die hand te doen, hoor minder goed, kan nog verbasend goed onthou en het nog haar eie tande. Sy voer nog ‘n sinvolle gesprek met mens en lewe ‘n lewe van opperste dankbaarheid.

AnnieS

Sy vertel dat haar pa naby Humansdam rond gewoon het toe die dam se bouery in 1882 begin is. Hy was een van die dambouers wat met esels potklei vir die dam aangery het. Later jare word sy in Smouskolk se omgewing gebore as een van drie dogters van haar pa en ma. Haar ouers het ook by die Ingelsman op Garskolk gewerk waar sy moes help miskoeke optel om vuur mee te maak.  As jong meisies gaan grawe sy en haar susters sout onderkant die damwal uit en dra dit op hulle koppe dorp toe in ruil vir lewensmiddele.

Haar man het by Oom Doupie Oberholzer se pa op die Lande gewerk en later vir Doupie self. “Ek het al Doupie-goed se kinders help groot maak. Op hierdie rug van my het ek Deon-hulle rond gedra. Ook vir einste André Oberholzer wat nou so ‘n groot man is.”

Tannie Anna vertel dat haar pa op ouderdom 101 gesterf het. Sy goeie gene leef voort in hierdie inspirerende vrou.

 

Solotrap, vrou-alleen

Vrou-alleen trap Leonie Yendall per fiets deur die Noord-Kaap op pad Grahamstad toe. ‘n Roete wat haar terugneem na haar wortels en na die gebied waar sy grootgeraak het.

LeonieY

 

Ek ontmoet haar by Doupie en Elize Oberholzer waar sy vanaand oorstaan. Wat ‘n indrukwekkende vrou! Sy is eintlik, behalwe dat sy ‘n opperste avonturier is, ‘n nguniboer in vennootskap met haar man naby Grahamstad. Geen uitdaging, lyk my, is vir haar te groot nie.

Agt dae gelede val sy in die pad by Grootdrink. Sy het pas die Visrivier saam met ‘n paar vriendinne gestap. Op pad terug laai haar stapmaters haar met fiets en al af by Grootdrink vanwaar sy haar toer begin.

Van Grootdrink na Groblersdal. Daarvandaan na Boegoebergdam waar sy op die plaas Zeekoebaart oorbly vir nog ‘n dag. Dan tot by Marydale waar sy eers na sononder die dorpie bereik. Vanaf Marydale tot op die plaas Gelukspan, toe tot op De Naawte en vandag tot op Vanwyksvlei.

Haar fiets, Die Mamba, is spesiaal vir die grondpad van die Noord-kaap opgebou. Alles ry sy saam – tent, slaapgoed, water, proviand, klere. Alles wat moet laai, laai ook deur ‘n dinamo op die fiets sodat sy nooit sonder selfoon is nie.

Waar sy kom, staan sy oor. Wie ook al slaapplek aanbied, daar slaap sy, ongeag ras, kleur of stand. So kom sy doodmoeg in Marydale aan. Uit die donkerte kom Jerome en bied slaapplek by sy ma se huis aan waar sy ‘n salige nagrus geniet.

oorstaan2

In Marydale bied Moira hierdie kamertjie aan waar Leonie kon oornag

Geen vasgestelde afstand per dag nie. Soos die weer en die Gees haar lei, so pas sy aan. Een dag is dit 58km, die volgende 38km, dan weer ‘n hengske 75km. Of sy staan bloot ‘n dag oor en kuier net. Dis alles deel van haar toerervaring.

Leonie is gesiggestremd. Sy ly aan gloukoom maar laat haar nie daardeur onder kry nie. Sy het ‘n spesiale toepassing op haar foon wat haar help lees en waarmee sy alles doen – foto’s neem, internet, daaglikse inskrywings op fb, die werke.

Voorheen het sy wel al saam met groepe fietstoere onderneem. Maar sy verkies die solo-idee, waar sy kan stop om ‘n toneeltjie wat haar opval, te kan afneem sonder dat dit iemand anders se spoed breek. Op dié manier mis sy niks – nie ‘n kostelike naambord of ‘n medereisiger of ‘n interessante karakter nie.

Mag jy kosbare nuwe kennisse opbou op jou soloreis deur die Karoo. En mag jou reis verder een van groot hoogtepunte in jou lewe wees. Bon voyage!

‘n Barnabasbelewenis

Die bedieningspad kan soms ‘n eensame pad wees. Veral op ‘n klein, afgesonderde Karoodorpie soos Vanwyksvlei. Maar dan beleef jy uit die bloute ‘n Barnabasmoment – ‘n moment van bemoediging.

Barnabas

So kry Johan ‘n versoek van Jak127, ‘n organisasie wat hom beywer vir die ondersteuning van veral weduwees en wese, om een aand by ons te oornag op pad deur die Karoo. Hulle is sewe manne, soek slaapplek en wil graag die aand saam met ons verkeer.

Kommandeer gou vir Rina en Rida op om te help met die slaapplek en maak gereed om die sewe manne te ontvang vir ‘n Karoobraai by ons aan huis. Pragtige, toegewyde manne met ‘n liefde vir die Here en sy mense.

Hennie van Vreden, (oud polisieman en die stigter van Jak127 – gegrond op die skrifwoord in Jakobus 1:27), Marius, Dewald, Ron, Danny, Pieter en Charl se twee voertuie sleep net so na 4nm hier in vanaf Vosburg. En ons begin kuier.

jak127

Op my navraag oor die doel van hulle sending, en onder die indruk dat hierdie uitreik ‘n program behels om die plaaslike gemeenskap te kom bedien, hoor ek dat hierdie manne bloot deur die Karoo reis om medegelowiges te bemoedig. Hulle het nie ‘n program nie. Hulle beoog om van dorpie tot dorpie deur die Karoo te reis en telkens net een aand oor te bly. Verder vertrou hulle die Gees om hulle te lei – wat hulle by elke oornagstaning moet aanbied, sal afhang van die omstandighede.

Charl het ‘n woord van God ontvang uit Hand 20:2 om op reis te gaan en mense op sy pad te bemoedig. En dis wat hierdie sewe manne doen. Hulle kom bedien. Bring baie meer as wat hulle kan ontvang.

Ons, wat almal swaar dra aan die bekommernis oor die toekoms van ons gemeente, ons wat hard besig is met voorbereidings vir die BullRun, ons word bedien. Ons, wat nie een daarvan bewus is hóé ernstig ons juis op hierdie stadium van ons bediening, bemoediging nodig gehad het nie, oes die seën van hulle besoek.

Om so ‘n klomp begeesterde manne te hoor getuig van God se werking in hulle lewe, inspireer van vooraf.  Om geleentheid te kry om ook jou hart teenoor hulle oop te maak, is bevrydend.

Later demonstreer Dewald die bordspel Eagels and Turkeys (wat hy en sy vrou ontwerp het) aan ons. Dis ‘n kragtige manier om mense aan die praat te kry oor hulle vrese en bekommernisse, maar ook te deel in hulle seëninge en dankbaarheid. En so spoel dit oor in voorbidding vir elkeen van ons.

Barnabas se naam was eers Josef. Sy naam beteken “iemand wat mense moed inpraat”. Een van die mense wat eintlik maar agter die skerms gewerk het maar ‘n kragtige bediening van bemoediging aan medegelowiges beoefen het. Dis wat hierdie manne kom doen.

En ek beslaan hulle tot ridders van die Barnabasbrigade.

Sela