Gert boer ‘n bars

Gert van Wyk boer al van 1970 op De Hoop – langer as wat hy en Rossie getroud is. Hy, ‘n voortreflike boer, en sy, ‘n voortreflike boervrou. Trots Suid-Afrikaans. Diep gelowig.

 

GertRos4

Rossie kook nog op ‘n Agastoof. Haar houtvloere word nog gereeld gepolitoer en opgevryf. Haar novilonvloere blink. Haar koperware word gebraso. Haar tuin is ‘n stukkie groen oase in ‘n dorre Karoolandskap.

Kyk maar na al Gert se lyndrade. Kyk maar na elke kamp. Kyk maar na die toestand van al sy paaie. Kyk maar hoe goed werk elke plaashek. Kyk na die asbosafdakke wat hy in elke kamp gebou het vir skadu vir sy skaap. Kyk na sy waters en sy windpompe en sy krippe. Kyk na sy prosopisvrye plaas en jy sal saamstem; Gert boer ‘n bars!

GertRos2

Asbosskerms gemaak vir die skaap vir koelte bedags

‘n Boer wat só die vinger op die pols van sy hele boerdery het, wat sy skaapgetalle in elke kamp só goed ken, wat sy plaaswerkers met sóveel menslikheid behandel, is nie die slagoffer van veediefstal of skaapslagtings nie.

Neels en Sedline bly al 17jaar op De Hoop; 60km uit Vanwyksvlei op die Kenhardtpad. Dít alleen spreek boekdele in hierdie deel van die wêreld. Al hulle kinders is hier gebore en het hier grootgeraak. Het van hier af skoolgegaan in Vanwyksvlei en later ook in Carnarvon. Neels is in besit van ‘n bestuursslisensie en het ‘n motor op sy naam. Hulle bly in ‘n groot huis met krag en lopende water.

GertRos5

Neels en Sedline met een van hulle seuns

Gert is altyd nog ‘n man van innovering en inisiatief. Hy kan raakvat en regmaak. Hy kan vasbyt en het visie. Hy is uiters handvaardig en uitnemend hardwerkend.

De Hoop lê aangrensend met Constantia – FA Venter se eertydse Karooplaas. Gert se grond grens dus aan Alkantpan – die militêre toetsterrein in die Bo-Karoo waar wild wild kan aanteel.

GertRos1Daarom is al sy grensdrade geëlektrifiseer en jakkalsproef – dit deur sy eie uitvinding en met sonkrag. Die boonste drade is nie geanker aan die droppers nie, maar gespan aan ‘n kort, losstaande stukkie dropper.  Na elke alternatiewe dropper is hierdie stukkie ingespan sodat dit los is om te kan kantel; voor die boonste spandraad en agter die derde  spandraad verby, geanker aan die tweede spandraad. Probeer ‘n jakkals daarteen opspring, kantel die draad na die buitekant en hou die jakkals uit. Rooikat kan egter suiwer bo-oor spring, maar Gert kom gou agter as daar êrens op sy 7200ha ‘n rooikat woel. Dan maak hy werk daarvan.

GertRos3

Briljant en innoverend is hierdie breinkind van Gert

As ek ooit die Lotto wen, koop ek De Hoop. Gert het al die 70-kerf bereik en kan doen met ‘n rustiger leefstyl. Maar De Hoop se nuwe eienaar sal eers ‘n fel toets moet slaag, anders het ek nie vir hom hoop nie – hy sal bars.

Rossie1

Advertisements

Ek wou nog altyd

Op my te-doen lysie, voordat ons finaal Vanwyksvlei groet, staan daar al vir meer as drie jaar: slaap onder die sterre.

Paul en Sannetjie Vos van die plaas Kleinmark maak dit vir ons moontlik.

Op die aand voor volmaan, wat ook een van vanjaar se supermane is, realiseer dit uiteindelik. Die aand is volmaak. Die plek is volmaak; hoog op ‘n plato, waar mens die horison reg rondom kan sien, baken Paul vir ons ‘n oorstaanplek vir die nag af.

Laaaste6

Baie moeite word daarmee gedoen. Hy rig ‘n lapa in tussen reuse ysterklippe – ontbos en skoongevee. Bou selfs ‘n tafel vir ons van ‘n reuse plat ysterklip.

edfDie vuurmaakplek lê beskut tussen twee rotse indien die wind sou opkom.  En daar staan my bed gereed vir die nag! ‘n Regte divan met ‘n regte matras teen ‘n reuse klip as kopstuk – my persoonlike Bet-el-bed.

Vriend Christo Woite wat vanaf Centurion ons besoek, beleef hierdie hoogtepunt saam met ons. Ons maak ‘n ordentlike ‘grondvuur’ en ontkurk ‘n behoorlike bottel rooiwyn. Die beste kuier. Die beste skaaptjops uit die Karoo op die kole. Die beste tyd vir ‘n nag in die oopte. ‘n Ligte, koel windjie gee die muskiete nie kans om te land nie.

Met die maan se opkoms, is dit nog lig. Teen die tyd dat hy ondergaan, is hy vol uitgeswel en sak soos ‘n yslike lemoen die westerkim in. Deurnag baai ons in sy skynsel; die sterre bleek in sy gloed. In Christo se woorde, ‘n “oomblik van verwondering”.

Die son se nuwe strale spoel oor ons platoslapers. Tyd loop uit; Christo moet groet en ons moet ook vort. Elke dag wat oorbly staan in die teken van laastes. “Bly in die oomblik”, hoor ek weer vir Christo. Elke ervaring, al is dit ook hoe swaar, moet ten volle beleef word. Dit doen ek dan ook met behulp van my kamera:

Laaste5

Nog ‘n stukkie weelde-onthou wat ek met my gaan saamneem uit die Bo-Karoo.

Jak 127 bring verligting

 

jak127

Die manne van Jak127 het klaarblyklik my vorige storie raakgelees oor die waternood in Vanwyksvlei (https://wordpress.com/post/karooblog.wordpress.com/3291). Kort daarna ontvang ons ‘n oproep; hierdie groepie sakemanne wil ons dorpie kom seën met water!

Daar word ernstig in die Kaap begin om 5ℓ waterkanne te versamel. Die span is geskeduleer om ‘n werkswinkel vir plaaswerkers in Carnarvon te kom aanbied oor die naweek van 9 en 10 Februarie. Daarna, op pad na ‘n mannekamp in Brandvlei, besoek hulle ons in Vanwyksvlei.

Jak10

Ons dorpie het ‘n geskatte 300 huishoudings. Die aflewering kon nie op ‘n beter dag geskied nie. Want oor die vorige paar dae het beurkrag dit onmoontlik gemaak om selfs uit opgaartenks water te kry – drukpompe kon nie werk nie.

Jak4

5ℓwater is nie baie nie. Maar in tyd van waternood is 5ℓ water alles

Groot die gebaar van die manne van Jak127.

Groot die dankbaarheid van ons dorpsmense.

Jak8

 

Op Werfjoernaal se werf

Vroegoggend koffie by Oom Frans gaan drink op Constantia. Vir bietjie inspirasie. Die “opstal lê hoog in ‘n nek tussen twee rante.” Hier praat ons van die Strontberge – waarskynlik ‘n verbuiging in die volksmond van die Strandberge.

strontberge

Wat oor is van Constantia te siene vanaf die Kenhardtpad

Hierdie tyd van die jaar ets die oggendson se strale die opstal se mure helder af.oggendson

Ek sit langs Oom Frans op die muurtjie van die voorstoep. Patch en Lui Booi lê rustig en slaap by ons voete. Ons hoor hoe Tannie Stella in die kombuis die koffiebone maal in die nr. 3 koffiemeultjie met Made-In-England daarop.  Ons tuur uit na die noorde, waar De Hoop, Gert Van Wyk se plaas, lê. Die “vaal plaas, gewoonlik onsigbaar en beswaarlik sigbaar” waarvan oom Frans skryf. “Maar in die ligmaande – Maart, April en Mei – is selfs die skadu’s teen sy mure sigbaar.”

Voor ons in die tuin staan die kokerboom – “self ‘n wonder. Hy is ‘n ewebeeld van die soort mens wat hier uithou. Dit kan hoe klipperig wees, hy groei daar. Dit kan hóe droog wees, maar wanneer die tyd aanbreek, blom hy. Net om na hom te kyk, is ‘n ervaring. Daar staan hy met sy dik, glansende stam en oor die stam lê ’n blink baslaag soos emalje.” Langsaan lê die rotstuin van ysterklip, volgegroei met kanniedood, kraalalwyn, plakkies en vygies, met ‘n vlak dammetjie waaruit die Piet-sê-so kom water drink. Die ene “wat bo-in die regop hoekpaal van die werfheining nesmaak.”

Daar waai vanoggend ‘n oostewind – “die stil, skoon wind en dit is net af en toe dat hy ontstuimig en vyandig word. Ons het hom lief, want hy bring die reën.” Ons smag almal al lankal na reën. Miskien is hy aan die kom want die bloukop sit hoeka hoog in die takke van ‘n doringbos. “Baie van ons mense glo heiliger aan hom as aan al die instrumente van die Weerburo. Sit ‘n bloukop hoog in ‘n bos, kan jy sweer dit kom reën, so sê hulle. Of altans, as hy met sy kop na die noorde sit, dan kom dit reën. As hy anders sit, dan sit hy maar net.”

bloukop

Tannie Stella bring die koffie na buite. Sy is nie te gesond nie. Hierdie dorre kontrei en die noordwestedroogte werk met haar, soos Oom Frans sê; “hy maak vroue stil soos in ‘n siekekamer.” Ons drink koffie en geniet daarmee saam van Tannie Stella se boermeelbeskuit. Bokant ons swiep die bruin swaels heen en weer. Die kê-kê-kê van die groen houtkappers klink kras op. Die jaap-jape en mossies is ewe bedrywig. Tannie Stella kla “omdat hulle so min respek het vir skoon ruite, of stoepe wat elke vaderlike dag gevee en gewas moet word.”

Agter op die werf gaan wys Oom Frans vir my die familievoëls se nes. “Familievoëls is klein sondetjies wat iewers vandaan ontsnap het. As Vader Noag geweet het wat ons vandag weet, het hy al die familievoëls destyds in die sondvloed laat versuip. Hulle is vaalgrys vinke met die swart borsies en ‘n onnosel uitdrukking, domastrante, geveerde duiweltjies wat nie aan geboortebeperking glo nie; hulle is ewig oorbevolk.”

familievoels

Ek stap saam na Oom Frans se kantoor. Teen die een muur hang geraam die twee Hertzogprystoekennings wat hy ontvang het vir Geknelde Land en vir Swart Pelgrim. Boeke op boeke pryk die rakke vol. Hier staan ek in sy magiese ruimte, binne in sy voortreflike aura, sy heiligdom. Hier waar soveel gebeur. Ai, Oom Frans, kan ek nie net ‘n stukkie van Oom se mantel kry nie.

Oom Frans wat in sy lewe 21 romans skryf onder sy naam; F A Venter. Talle publikasies in die ontspanningslektuur vloei uit sy pen; 92 onder die skuilnaam Meiring Fouché, 3 onder die naam Marius de Jongh, 6 onder die naam René Stegman en nog 1 onder die naam van Elske te Water. Voeg daarby die 11 kortverhale in sy 1 kortverhaalbundel, sy vervolgverhaal in die Lanbouweekblad, al sy artikels en rubrieke, sy vertalings en sy opdragwerke, en jy sal verstaan hoekom mens by hom gaan inspirasie soek.

Hoe het hy dit gedoen? Hoe kry mens soveel in een leeftyd geskryf? En dit terwyl jy ‘n skaapboer in hierdie dorre wêreld van Vanwyksvlei is? Tot 20 boeke in een spesifieke jaar!!

Vertel hy my as hy bedags agter die skaap aanloop, hulle uitkeer of waters gaan kyk, dan loop hy en stories uitdink. Vanaand dikteer hy dit op sy bandmasjientjie van begin tot einde. Stuur dit na sy uitgewer. Daar word dit oorgetik en geredigeer. Hy sien maar net die eindproduk.

Dankie Oom Frans. Nou weet ek; daar is meer as een manier om ‘n ding gedoen te kry. Soos om vindingryk die tegnologie van jou tyd in te span.

En dankie Rina, dat jy donkeroggend saam met my oor die draad geklim en oor ysterklippe deur die veld, soos die kraai vlieg, tussen die driedorings en gannabos na Constantia se werf toe gestap het.

Waternood in Vanwyksvlei

P1350594

Boorgate, die enigste bron van water in Vanwyksvlei, is besig om op te droog.

Bedags loop die krane glad nie meer nie. Elke huishouding word beperk tot slegs 25ℓ. Voor elke huisie staan die waterkanne opgestapel. Want Oom Schalk ry tot 11 roetes per dag na elke deel van die dorp met die trokkie (die trekker is stukkend). Dit is 2 500ℓ op ‘n slag. Altesaam 27 500ℓ water word daagliks vervoer. Hoeveel kilometer per dag met diesel wat ongeveer R17,00/ℓ kos?

Die enigste boorgate wat nog water lewer, is Smouskolk 1 en 2. Smouskolk 3 en 4 is reeds opgedroog. Waverley en die dorp se boorgat gooi darem ook nog.

Plase in die omgewing, soos Môreson en Jaersfontein, het nog goeie water. Hulle is bereid om die dorp te help as die nood te hoog raak. Het alreeds gehelp om watertenks by die kampterrein te vul tydens die BullRun. Of om die pad stofnat te maak met die waterkar.

Party van ons dorpsmense het nog steeds reënwater. Die pastorie, wat bevoorreg is om 4 reënwatertenks op die erf te kan hê, deel uit. Daar is elke dan en wan mense by die hek met bottels wat drinkwater kom vra. Want die dorpswater is nie meer lekker nie.

water1

Snags kom daar ‘n dun straaltjie munisipale water deur wat weer ons tenks voed. Maar die watedruk is te swak om die huise wat hoër op, bokant die hoofstraat lê, te bereik. Soos dié van Rina en Magriet. As daar egter beurtkrag is (soos wat feitlik daagliks gebeur) en die drukpomp wat daardie water moet deurstoot na onse krane toe werk nie, beteken daardie watervoorraad niks. Die krane bly droog.

Dis glad nie ‘n gawe tyd om sonder water te moet sit nie. Jy wil nie weet hoe dit is as die dagtemperature so styg soos hier by ons in Vanwyksvlei, en daar is nie water as lafenis nie. Maar laat ons nie kla nie, want die boorgate wat wel lewer se pompe werk mos met sonkrag.

Sopas ‘n werkswinkel bygewoon in Carnarvon. Dieselfde lot daar. Beurtkrag. Geen water. Toilette wat nie kan spoel nie. Stof en sweet wat nie saans afgespoel kan word nie. Eish.

Vonke spat by raadsvergaderings oor die waterkrisis. Sommiges beweer dis swak bestuur. Ander is weer van mening dat daar wél water in die omgewing beskikbaar is – selfs boorgate wat nie gebruik word nie – waarvan die munisipaliteit net nie weet nie. Raadslede word uitgetrap. Verguis. Maar daar is glo reeds geboor in die omgewing. Die gate is óf droog, óf die water is onbruikbaar brak.

En dan is daar onlangs ‘n reuse werkskeppingsprojek uitgesit met reusagtige tenders om ‘n pypleiding aan te lê vanaf Carnarvon na Vanwyksvlei. Om watter water hierheen te lei? Wonder mens…

Maar as selfs die koerajongs om die kerk begin vrek, moet jy weet dis vrek droog.

P1350581

 

Annie Swarts teken 100 aan

Die seisoen het amptelik vandag gedraai. ‘n Nuwe seisoen begin ook vandag in Tannie Anna Swarts se lewe. Van vandag af leef sy ‘n lewe ná ouderdom 100.

 

Tannie Anna is gebore op 20 September 1918. Sy onthou nog die dae as die dam gereeld weer geskraap moes word, vroeg in die vorige eeu. Haar pa was een van die dambouers wat in 1882 begin is. Sy vertel hoe haar pa nog moes help om die damwal met bokvelle uit te lê. Op die bokvelle is klippe gepak waarmee die wal gekompakteer is. Dit is dan weer toegepak met potklei. Die damwal staan vandag nog net so.

By haar in haar karaktervolle huisie hier in Vanwyksvlei, woon ‘n hele paar geslagte saam.

Anniekoek

Sewe kinders is vir haar en haar man gebore waarvan slegs twee nog lewe. Haar dogter, Rachel, versorg haar tans. Tannie Annie kan nog goed loop, kan nog goed genoeg sien om daagliks naaldwerk met die hand te doen, hoor minder goed, kan nog verbasend goed onthou en het nog haar eie tande. Sy voer nog ‘n sinvolle gesprek met mens en lewe ‘n lewe van opperste dankbaarheid.

AnnieS

Sy vertel dat haar pa naby Humansdam rond gewoon het toe die dam se bouery in 1882 begin is. Hy was een van die dambouers wat met esels potklei vir die dam aangery het. Later jare word sy in Smouskolk se omgewing gebore as een van drie dogters van haar pa en ma. Haar ouers het ook by die Ingelsman op Garskolk gewerk waar sy moes help miskoeke optel om vuur mee te maak.  As jong meisies gaan grawe sy en haar susters sout onderkant die damwal uit en dra dit op hulle koppe dorp toe in ruil vir lewensmiddele.

Haar man het by Oom Doupie Oberholzer se pa op die Lande gewerk en later vir Doupie self. “Ek het al Doupie-goed se kinders help groot maak. Op hierdie rug van my het ek Deon-hulle rond gedra. Ook vir einste André Oberholzer wat nou so ‘n groot man is.”

Tannie Anna vertel dat haar pa op ouderdom 101 gesterf het. Sy goeie gene leef voort in hierdie inspirerende vrou.

 

Solotrap, vrou-alleen

Vrou-alleen trap Leonie Yendall per fiets deur die Noord-Kaap op pad Grahamstad toe. ‘n Roete wat haar terugneem na haar wortels en na die gebied waar sy grootgeraak het.

LeonieY

 

Ek ontmoet haar by Doupie en Elize Oberholzer waar sy vanaand oorstaan. Wat ‘n indrukwekkende vrou! Sy is eintlik, behalwe dat sy ‘n opperste avonturier is, ‘n nguniboer in vennootskap met haar man naby Grahamstad. Geen uitdaging, lyk my, is vir haar te groot nie.

Agt dae gelede val sy in die pad by Grootdrink. Sy het pas die Visrivier saam met ‘n paar vriendinne gestap. Op pad terug laai haar stapmaters haar met fiets en al af by Grootdrink vanwaar sy haar toer begin.

Van Grootdrink na Groblersdal. Daarvandaan na Boegoebergdam waar sy op die plaas Zeekoebaart oorbly vir nog ‘n dag. Dan tot by Marydale waar sy eers na sononder die dorpie bereik. Vanaf Marydale tot op die plaas Gelukspan, toe tot op De Naawte en vandag tot op Vanwyksvlei.

Haar fiets, Die Mamba, is spesiaal vir die grondpad van die Noord-kaap opgebou. Alles ry sy saam – tent, slaapgoed, water, proviand, klere. Alles wat moet laai, laai ook deur ‘n dinamo op die fiets sodat sy nooit sonder selfoon is nie.

Waar sy kom, staan sy oor. Wie ook al slaapplek aanbied, daar slaap sy, ongeag ras, kleur of stand. So kom sy doodmoeg in Marydale aan. Uit die donkerte kom Jerome en bied slaapplek by sy ma se huis aan waar sy ‘n salige nagrus geniet.

oorstaan2

In Marydale bied Moira hierdie kamertjie aan waar Leonie kon oornag

Geen vasgestelde afstand per dag nie. Soos die weer en die Gees haar lei, so pas sy aan. Een dag is dit 58km, die volgende 38km, dan weer ‘n hengske 75km. Of sy staan bloot ‘n dag oor en kuier net. Dis alles deel van haar toerervaring.

Leonie is gesiggestremd. Sy ly aan gloukoom maar laat haar nie daardeur onder kry nie. Sy het ‘n spesiale toepassing op haar foon wat haar help lees en waarmee sy alles doen – foto’s neem, internet, daaglikse inskrywings op fb, die werke.

Voorheen het sy wel al saam met groepe fietstoere onderneem. Maar sy verkies die solo-idee, waar sy kan stop om ‘n toneeltjie wat haar opval, te kan afneem sonder dat dit iemand anders se spoed breek. Op dié manier mis sy niks – nie ‘n kostelike naambord of ‘n medereisiger of ‘n interessante karakter nie.

Mag jy kosbare nuwe kennisse opbou op jou soloreis deur die Karoo. En mag jou reis verder een van groot hoogtepunte in jou lewe wees. Bon voyage!

‘n Barnabasbelewenis

Die bedieningspad kan soms ‘n eensame pad wees. Veral op ‘n klein, afgesonderde Karoodorpie soos Vanwyksvlei. Maar dan beleef jy uit die bloute ‘n Barnabasmoment – ‘n moment van bemoediging.

Barnabas

So kry Johan ‘n versoek van Jak127, ‘n organisasie wat hom beywer vir die ondersteuning van veral weduwees en wese, om een aand by ons te oornag op pad deur die Karoo. Hulle is sewe manne, soek slaapplek en wil graag die aand saam met ons verkeer.

Kommandeer gou vir Rina en Rida op om te help met die slaapplek en maak gereed om die sewe manne te ontvang vir ‘n Karoobraai by ons aan huis. Pragtige, toegewyde manne met ‘n liefde vir die Here en sy mense.

Hennie van Vreden, (oud polisieman en die stigter van Jak127 – gegrond op die skrifwoord in Jakobus 1:27), Marius, Dewald, Ron, Danny, Pieter en Charl se twee voertuie sleep net so na 4nm hier in vanaf Vosburg. En ons begin kuier.

jak127

Op my navraag oor die doel van hulle sending, en onder die indruk dat hierdie uitreik ‘n program behels om die plaaslike gemeenskap te kom bedien, hoor ek dat hierdie manne bloot deur die Karoo reis om medegelowiges te bemoedig. Hulle het nie ‘n program nie. Hulle beoog om van dorpie tot dorpie deur die Karoo te reis en telkens net een aand oor te bly. Verder vertrou hulle die Gees om hulle te lei – wat hulle by elke oornagstaning moet aanbied, sal afhang van die omstandighede.

Charl het ‘n woord van God ontvang uit Hand 20:2 om op reis te gaan en mense op sy pad te bemoedig. En dis wat hierdie sewe manne doen. Hulle kom bedien. Bring baie meer as wat hulle kan ontvang.

Ons, wat almal swaar dra aan die bekommernis oor die toekoms van ons gemeente, ons wat hard besig is met voorbereidings vir die BullRun, ons word bedien. Ons, wat nie een daarvan bewus is hóé ernstig ons juis op hierdie stadium van ons bediening, bemoediging nodig gehad het nie, oes die seën van hulle besoek.

Om so ‘n klomp begeesterde manne te hoor getuig van God se werking in hulle lewe, inspireer van vooraf.  Om geleentheid te kry om ook jou hart teenoor hulle oop te maak, is bevrydend.

Later demonstreer Dewald die bordspel Eagels and Turkeys (wat hy en sy vrou ontwerp het) aan ons. Dis ‘n kragtige manier om mense aan die praat te kry oor hulle vrese en bekommernisse, maar ook te deel in hulle seëninge en dankbaarheid. En so spoel dit oor in voorbidding vir elkeen van ons.

Barnabas se naam was eers Josef. Sy naam beteken “iemand wat mense moed inpraat”. Een van die mense wat eintlik maar agter die skerms gewerk het maar ‘n kragtige bediening van bemoediging aan medegelowiges beoefen het. Dis wat hierdie manne kom doen.

En ek beslaan hulle tot ridders van die Barnabasbrigade.

Sela

Ontruim.

 

So onvermydelik soos die dood, so is huisopgee vir elkeen. Een of ander tyd in jou lewe moet jy daardeur.

So is dit ons voorreg om die afgelope paar weke weer deur daardie oefening te gaan. Nie omdat ons nou op pad ouetehuis toe is nie, maar omdat ons kinders uit ons huis in Pretoria getrek het. Daar staan die leë huis met huisraad – want ons is net met ‘n klein bietjie persoonlike besittings Vanwyksvlei toe drie jaar gelede. Al ons goed is nog daar sonder dat ons die kinders stoorgeld betaal het.

Die kinders beweeg aan. Ons moet ook.

Gelukkig val die oefening saam met ‘n uitnodiging van NG Lyttelton-Oos aan Johan om ‘n preekbeurt te gaan waarneem tydens die viering van hulle 60ste bestaansjaar. Die plaaslike kerkraad staan die besoek toe. Ons vertrek ‘n week voor die preekbeurt om solank ons besittings te gaan stoor – dis nog ses maande voordat ons kontrak met Vanwyksvlei verstryk.

Nou wonder ek? Sal jy al jou besittings gaan stoor as jy weet jy skaal in elk geval oor ses maande drasties af? So vlieg ons in en maak radikaal minder. Neem onemosioneel besluite oor uitsmyt, skenk, herwinning, stoor. Sien, een of ander tyd móét almal daardie besluit neem, anders neem iemand hom (wee jou) namens jou.

Daar’s hopies: hierdie gaan Hospice toe, daardie word geskenk aan Solidariteit, ‘n ander hopie is nog die kinders s’n, díés kan die skool op Vanwyksvlei gebruik, dít hou ons, daai wil ons nog gebruik, hierdie gaan vir die herwinningstrollies op asblikdag, boeke wat ons nooit weer gaan lees nie, kan gaan vir die kerk se boekrak. Jy moet mooi kophou tussen hopies om nie deurmekaar te raak nie …

Rye en rye teologiese boeke is nêrens meer in aanvraag nie. Stapels en stapels wiskunde en wetenskap studiesstukke en vraestelle gaan nooit weer gebruik word nie. Alles gaan vir papierherwinning.

Meubels en huisraad word weggery stoorplek toe.

Tussendeur word die huis se vloere herstel. Daar’s meer stof as dít wat mens nodig het vir nadenke of dankbaarheid. Dan moet daar nog geverf word ook want ons moet ‘n goeie huurder kry – hierdie is ons enigste pensioen. Dus word die week twee. Later twee en ‘n half …

huisf

Dis nie die eerste keer dat ons afskaal nie. Met elke verhuising gebeur dit noodgedwonge. Wanneer die kinders een na die ander die huis verlaat, neem hulle baie van hulle eie besittings saam. Ek reken alle mense doen dit ook in fases eerder as om eensklaps ontslae te raak van ‘n leeftyd se opgegaarde goed.

Hoe dankbaar is ek en Johan vir hierdie oefening van die afgelope paar weke. Dit leer ons ‘n duur lewensles. Die onnodige bagasie wat mens met jou saamsleep is soos ‘n binding. Weggee, weggooi, wegmaak, wegstuur, wegsmyt is bevrydend. Dit waarsonder jy ‘n paar jaar reggekom het kan iemand anders se lewenskwaliteit verbeter. Opgaar grens aan sonde …

Om ligter verder te reis word lekker. Goeters knel. Dis makliker met minder.

Minimalisme word ons motto. Ontruiming, ontdek ons, verruim.

Nagstemerrie-ondervinding

Kan jy jou indink hoe dit moet voel om as Vanwyksvleier op Parkstasie in Johannesburg beroof te word? Dit gebeur met Angeline Beekman.

Angres

Angeline en Evangeline

Op pad na ‘n profetiese konferensie in Pretoria reis sy met haar dogtertjie, Evangeline, van amper 4, per taxi van Vanwyksvlei na Prieska. Van Prieska na Kimberley. Van Kimberley na Johannesburg en word afgelaai op Parkstasie. Daar moet sy ‘n taxi Pretoria toe kry om by die skouterrein afgelaai te word waar die konferensie plaasvind. Maar alles is so groot en vreemd en besig. Wie moet sy vra om hulp? Om Inligting?

Met haar dogtertjie en haar bagasie probeer sy taxi staanplek nommer 52 kry volgens inligting wat sy ontvang het. Maar geen sukses. Sy vorder nie. Die dag se skadu’s word lank.

Oplaas terug na die oorspronklike plek van aankoms. Sekuriteitsbeamptes verstaan nie haar navraag nie; sy praat Noord-Kaap Afrikaans, hulle Tswana.

Die taxi wat haar in Johannesburg besorg het, staan nog geparkeer op die oorspronklike plek. Sy vra hulp. Hy verwys haar na sy co-driver. Dié bied aan om haar te help dra aan haar bagasie tot by die staanplek van die taxi’s na Pretoria. Op pad soontoe lui haar selfoon. Sy beantwoord die oproep. ‘n Tweede keer lui die selfoon. Dis haar ouma van Prieska. Maar voordat sy behoorlik kan antwoord, neem die co-driver haar foon af, sonder enige seremonie. Evangeline begin huil.

Die co-driver neem Angeline se bagasie en deursoek dit. Vat al haar geld. Sy staan daar tussen malende mense, probeer haarself nie verdedig of ander se aandag trek nie, omdat sy te bang is hy raak geweldadig. Al wat sy doen is om haar dogtertjie te beskerm en haar heeltyd te probeer gerusstel.

Daar sit sy. Gestrand op Parkstasie sonder geld en sonder enige manier om hulp te ontbied. Sonder beskerming. Verlore tussen ‘n massa haastige Gautengers op pad êrens heen. Sonder kennis of ervaring van so ‘n grootstad situasie. Maar nie sonder geloof nie.

Angeline het haar Verlosser as 17jarige leer ken en leef baie naby aan Hom. Sy vertrou Hom vir leiding. Sy probeer kalm bly. Sy stap al die pad terug na die oorspronklike taxi om te rapporteer dat sy co-driver haar beroof het. Die taxibestuurder ontken dat hy ooit ‘n co-driver gehad het of hom gestuur het om haar te help. Sy is verslae.

Sonder bohaai oor haar lot, vra sy hulp aan verbygangers. Hulle beduie haar na die naaste polisiestasie. Dit word al donker. Evangeline huil van skok en honger. Die polisie beskou haar as die krimineel. Wil nie eens ‘n verklaring afneem nie. Het geen simpatie nie en verleen geen bystand nie. Omstanders ontferm hulle en maak namens haar ‘n oproep na haar mense in Vanwyksvlei. Vanwyksvleiers reageer met langafstandoproepe terug na hulle eie mense in Gauteng. So kom die Slambee’s se skoonseun van Nigel, ‘n metropolisielid, tot haar redding. Neem haar en Evangeline onder hulle vlerk vir die nag. Help haar met taxigeld om die volgende dag weer tot in Kimberley te kom. Dié nag slaap sy en die kindjie by die taxi staanplek.

Angeliene3

Intussen raak haar man bekommerd omdat hy niks van haar hoor nie – sy beantwoord dan nie haar foon nie. Hy probeer haar aangee as vermis.

In Kimberley word sy weer deur simpatieke medereisigers gehelp om per taxi tot in Prieska te kom. Die skoolkar wat Vanwyksvlei se kinders vir die nuwe week Prieska toe bring, verneem van haar lot en spoor haar op. Bring haar veilig terug huis toe.

Angeline en haar dogtertjie keer ongedeerd terug na Vanwyksvlei. Sy gee alle eer vir hul beskerming en die hulp wat vreemdes gegee het, aan die Here. Sy’t die konferensie misgeloop, maar haar ondervinding het haar geleer wat dit beteken om onder die skadu’s van die Allerhoogste te kan skuil.

Hoe anders kon dit nie uitgedraai het nie!